Poznajpana

Z historycznego punktu widzenie nie-muzułmanie, których ziemie zostały zajęte przez dżihad mieli trzy możliwości do wyboru: nawrócenie, dimmitude lub śmierć. Niemniej, dziś jest jeszcze jedna, czwarta opcja, przeważnie niedostępna przodkom: uciec z rodzimej ziemi, emigrować, a jest to ostatnie najnowsze świadectwo dotyczące natury islamu.

Ostatnie doniesienia wskazują na to, że ogromne ilości Koptów, egipskich autochtonów, chrześcijan, emigruje ze swojej ojczystej ziemi w reakcji na "Arabską wiosnę".

Egipski Związek Organizacji Praw Człowieka (EUHRO) opublikowało dziś sprawozdanie dotyczące emigracji chrześcijan z Egiptu, wskazując na to, że od marca 2011 roku prawie 100.000 wierzących wyemigrowało z tego kraju. Raport, który został wysłany do egipskiego gabinetu i Naczelnej Rady Sił Zbrojnych ostrzega, że emigracja została wywołana przez eskalację islamskiego zastraszania oraz ataków dokonywanych na chrześcijan. "Koptowie nie emigrują dobrowolnie za granicę. – mówi Naguib Bagriell, dyrektor EUHRO. – Zostali do tego zmuszeni przez zastraszenie i upokorzenia ze strony twardej linii salafistów oraz brak ochrony ze strony egipskiego reżymu".

W sprawozdaniu zamieszczono listę ataków na Koptów i ich kościoły, w tym zabijanie koptyjskiej młodzieży w Mogattam, Imbaba i inne ataki na kościoły, dodając: "duchowni salafi, którzy zdobyli polityczne wpływy po rewolucji z 25 stycznia, nabrali odwagi, nazywając Koptów Dimmis, którzy mają zapłacić opłatę jizya (podatek płacony przez nie-muzułman państwu), ponieważ nie są obywatelami pierwszej kategorii i mogą nigdy nie cieszyć się pełnią praw obywatelskich i nie będą otrzymać ważnych stanowisk".

Rzeczywiście ta odwaga jest zwiastunem tego, co ma nastąpić – Koptowie wiedza o tym, zatem wybierają emigrację.Wagdi Ghoneim, popularny duchowny i były imam z Kalifornii nazwał ostatnio w telewizji Al Jazeera Koptów "Krzyżowcami". Jest to najgorsza obelga jakiej można użyć w muzułmańskim świecie. Podkreślił, że nie zasługują oni na równe prawa z muzułmanami w Egipcie, ponieważ są oni niewiernymi dimmis. Podobnie i Abu Shadi, czołowy reprezentant Salfistów, powiedział Tahrir News, że Koptowie muszą albo nawrócić się na islam, albo płacić jizya i przyjąć status podrzędnych, albo umrzeć. To tylko kilka przykładów wypowiedzi niezliczonych muzułmańskich przywódców otwarcie wyrażających wrogość wobec rodzimej egipskiej populacji.

To zjawisko nie jest ograniczone do Egiptu.

Gabriel widzi powiązania między emigracją chrześcijan z Iraku, Palestyny i Libanu. "Po masakrze zgromadzenia Our Lady of Deliverance Church 31 października 2010 roku oraz innych atakach w Iranie, ilość irackich chrześcijan spadła z 8% do 2%; w Palestynie do 5%, a w Libanie z 75% – 32%. Jeśli emigracja chrześcijan, którzy stanowią w Egipcie 16% populacji dalej będzie trwać w tym tempie dalej, może osiągnąć liczby 250.000 do końca 2011 roku, a w ciągu 10 lat jedna trzecia koptyjskiej populacji Egiptu odejdzie".

Pamiętajmy o tym, że te ogromne ilości zwykle nie są wskaźnikiem tego, jak wielu chce emigrować, lecz pokazują tylko na tych, którzy po prostu mogą to zrobić. Zdobycie legalnych papierów emigracyjnych nie tylko zajmuje lata, lecz wielu nie jest w stanie sobie na to pozwolić. Innymi słowy: gdyby emigracja była łatwo dostępna ilość chrześcijańskich emigrantów z muzułmańskiego świata byłaby znacznie wyższa.

Profesor Habib Malik potwierdza: "Zasadniczo to dokonywana sporadycznie przemoc na tych chrześcijańskich społecznościach w ich rodzimych miastach i wioskach na całym Bliskim Wschodzie oraz brak jakiegokolwiek godnego zaufania środka ochrony w ich regionie, wrząc wraz z religijnym fanatyzmem oraz despotycznymi formami rządzenia, zmusza chrześcijan do bezpowrotnej ucieczki" (Islamism and the Future of the Christians of the Middle East, pgs. 36-37).

Jest coś jeszcze więcej: w rzeczywistości jesteśmy świadkami kolejnego przejawu historii, świadectwa z pierwszej ręki tego, jak wcześniej nie muzułmańskie ziemie stają się muzułmańskie. Ponieważ jak nawrócenia na islam (z przymusu, konieczności czy cynizmu) oraz otwarte zabijanie nie-muzułman prowadziło do wzrostu islamu tak też emigracja pasuje do tego samego paradygmatu islamizacji.

Poza autorytatywnymi pierwotnymi źródłami, które jednoznacznie demonstrują niepohamowaną naturę islamu, – w tym teksty historyczne i teologiczne – które wielu woli lekceważyć jako "martwe księgi", mamy tutaj, teraz, jeszcze jeden żywy przykład. A jednak zachodni przywódcy, zaczynając od akademików a na politykach kończąc, będą nadal upierać się, że islam jest "religią pokoju", co świadczy o endemicznej ślepocie dotykającej tego wieku.

Reconquista Europa

Das Finden und Zusammenführen gleicher Verhaltensmuster durch die islamische Geschichte hindurch ist einer der objektivsten Arten um zu bestimmen, ob etwas Teil der muslimischen Zivilisation ist oder nicht.

Betrachten wir den Fall der erzwungenen Konversionen in den Islam, ein Phänomen, das eine lange Geschichte hat mit zahlreichen Beispielen. In der Tat, von seinem Anbeginn an haben die meisten, die den Islam annahmen dies gezwungenermaßen getan, angefangen mit den Riddakriegen, sowie im Jahrhundert der Eroberungen und um dem Dhimmi Status zu entgehen. Dies ist eine simple Tatsache. Wenn man allerdings die heutigen Fälle erzwungener Konversionen untersucht, verglichen mit jenen aus den vergangenen Jahrhunderten, dann entstehen identische Muster, die eine große Kontinuität aufweisen. Erinnern Sie sich:

Vor einigen Tagen wurden in Pakistan zwei christliche Männer von einer Gruppe Muslime mit Eisenstangen brutal misshandelt und als man sie für tot hielt, liegen gelassen, aus dem einfachen Grund, weil sie sich weigerten zum Islam zu konvertieren. Nach Angaben von Compass Direct Newskamen sie gerade zurück von einer Messe, als sie von sechs Muslimen angesprochen wurden. Nachdem diese herausgefunden hatten, dass sie Christen waren begannen die Muslime

sie über ihren Glauben auszufragen und später versuchten sie sie dazu zu zwingen, die Kalma [das islamische Glaubensbekenntnis "Es gibt keinen Gott außer Allah und Mohammed ist sein Prophet"] aufzusagen und Muslime zu werden, und sie sagten ihnen, dass dies der einzige Weg wäre, wie sie in Frieden in ihrer Stadt leben könnten. Ishfaq und Naeem [den Christen] wurden finanzielle Anreize angeboten sowie "Schutz", aber sie weigerten sich, sich vom Christentum abzuwenden.

"Nachdem die beiden Christen eine Weile schikaniert wurden", gaben die Muslime vor, wegzugehen,aber stattdessen rammten sie mit ihrem Auto absichtlich die beiden Christen: "[Dann] stiegen die Muslime aus dem Auto aus, bewaffnet mit Eisenstangen, und griffen Ishfaq und Naeem an, dann schrieen sie laut, dass die beiden entweder die Kalma rezitieren oder sich darauf gefasst machen sollten zu sterben … sie schlugen die beiden Christen schwer, brachen Ishfaq Munawars Kiefer und schlugen ihm fünf Zähne aus und verletzten Masih schwer … Die beiden Christen wurden bewusstlos und so dachten die jungen Muslime, dass sie die beiden getötet hatten."

Vergleichen Sie diesen zeitgenössischen Bericht mit der folgenden Anekdote, die etwa 500 Jahre zurückliegt (zitiert aus Witnesses for Christ , Seite 62-64):

Im Jahr 1522 wurden zwei christliche Brüder von Muslimen, die im selben Ort wohnten, denunziert "hauptsächlich wegen Neid und Missgunst", also nahm sie der Emir gefangen und "sie begannen ihnen Komplimente zu machen und fragten sie nach ihrem Glauben." Die Brüder stellten klar, dass sie fest zu ihrer christlichen Religion stehen würden.

"Als sie die Antworten hörten, wurden die Muslime im Publikum wütend über die Brüder und sie begannen zu schreien und forderten, dass sie Muslime würden." Die Brüder antworteten, indem sie sich "weigerten den Glauben zu verleugnen, den sie von ihren Vätern erhalten haben, sondern wir bleiben unbeugsam und fest darin bis zum Ende."

Der muslimische Richter, der ihren Fall entschied, sagte den christlichen Brüdern, dass sie einfach nur die Kalma sagen und den Islam annehmen sollten, man würde "ihnen viele Ehren erweisen und Ruhm. Zu diesem Zeitpunkt betrat die Mutter den Saal, um sie zu unterstützen, aber "als die Muslime sie im Gerichtssaal entdeckte, fielen sie über sie her, rissen ihre Kleider vom Leib und schlugen sie gründlich."

Nachdem sie für ihre Grausamkeit getadelt worden waren, bestätigten die Brüder, dass sie niemals das Christentum für den Islam aufgeben würden und sie fügten hinzu "seht unsere Hälse, macht damit was ihr wollt, aber macht es schnell."

Nachdem ein Muslim aus dem Publikum dies gehört hatte, wurde er so wütend, dass er ein Messer herauszog und es Kyrmidoles [dem einen Bruder] in die Brust stieß, während ein anderer ihn so hart wie möglich trat und wieder ein anderer einen dicken Stein auf seinen Kopf schlug. So starb Kyrmidoles. Gabriel, [seinen Bruder] warfen sie zu Boden und einer der Soldaten verwundete seine rechte Schulter und schnitt dann seinen Kopf ab.

Nun, überdenken Sie die beinahe identischen Muster dieser beiden Fälle, die ein halbes Jahrtausend auseinanderliegen:

1. Zuerst begannen die Muslime damit, mit den Christen über deren Religion zu reden, und schlugen ihnen vor, zum Islam zu konvertieren.
2. Nachdem sie es nicht schafften, die Christen zu überreden, fuhren die Muslime fort, indem sie sie "drangsalierten" und ihnen "Geld anboten, Anreize und Schutz" (in der modernen Version) und ihnen "schmeichelten" und "hohe Ehren und Ruhm" anboten (in der historischen Version). Und alles was die Christen tun sollten wäre, ein paar Worte zu sprechen, dieKalma, und Muslime zu werden.
3. Als die Christen sich immer noch weigerten, steigerte sich die Wut der Muslime zur Raserei, sie schlugen und quälten ihre Opfer bis sie starben (im modernen Fall nahmen die Muslime an, dass sie ihre Opfer getötet hatten).

Wenn man bedenkt, dass das Osmanische Reich und das gegenwärtige Pakistan sich hinsichtlich ihrer Kultur, Sprache und mehr als 500 Jahren unterscheiden, wie kann man diese identischen Verhaltensmuster erklären? Was verbindet sie?

Nur der Islam – der machtvolle Islam, der Islam, der regiert; eine regierende muslimische Mehrheit, die so ihre nicht-muslimische Minderheit missbraucht. Eine Tatsache des Lebens, des vergangenen wie des gegenwärtigen.